Padaczka jest jedną z najczęstszych chorób układu nerwowego. Szacuje się, że w naszym kraju około jednego procenta czyli 400 tysięcy osób choruje na padaczkę. Niestety ze względu na narosłe przez wieki przesądy i niezrozumienie istoty padaczki osoby chore wciąż doświadczają wielu krzywd oraz niesprawiedliwego i nieuzasadnionego traktowania. Padaczka jest chorobą wstydliwą, skrzętnie ukrywaną przed otoczeniem czy pracodawcą. Chorzy obawiają się odrzucenia, zwolnienia z pracy, złośliwych uwag. Oprócz właściwego leczenia, każdy chory na padaczkę potrzebuje poczucia zrozumienia i akceptacji, wsparcia ze strony najbliższych i kolegów w pracy, w szkole. Większość osób chorych na padaczkę może obecnie prowadzić normalne życie, podejmować pracę. Padaczka nie musi być przeszkodą w osiągnięciu sukcesu.



Czym jest padaczka?



Jednym z mitów, który należy obalić jest opinia, że padaczka jest chorobą psychiczną. Nawet w klasyfikacji chorób Światowej Organizacji Zdrowia padaczka wciąż figuruje wśród chorób umysłowych. Tymczasem padaczka jest chorobą polegającą na występowaniu nieprawidłowych wyładowań elektrycznych w komórkach nerwowych mózgu, które powodują napady padaczkowe.


Innym nieprawidłowym przekonaniem jest, że padaczka jest chorobą dziedziczną. Obecnie uważa się, że dziedziczony może być niski próg pobudliwości nie zaś sama choroba. Mówi się raczej o szczególnej predyspozycji do choroby.


Napady padaczkowe mogą występować w każdym wieku. Jednak 80% przypadków choroba rozpoczyna się przed 20 rokiem życia i ponownie wzrasta w wieku podeszłym.


W powszechnej świadomości brak jest znajomości faktu,że wielu sławnych ludzi chorowało na padaczkę: Juliusz Cezar, Aleksander Macedoński, Napoleon Bonaparte, Vincent van Gogh, Fiodor Dostojewski, Molier. Przeprowadzono badania udowadniające wiekszą kreatywność osób chorujących na jeden z rodzajów padaczki.



Rozpoznanie padaczki.



Podstawą rozpoznania padaczki jest powtarzalność napadów. Podstawą jest wywiad oraz badanie neurologiczne. Z reguły niezbędne są dodatkowe badania. Badanie EEG – encefalogram polegające na pomiarze wyładowań mózgowych za pomocą elektrod rozmieszczonych na skórze głowy. Czasem dodatkowo wykonuje się badanie EEG po nieprzespanej nocy, po hiperwentylacji lub stymulacji światłem.



Następną grupa są badania obrazowe. Tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny umożliwiają zlokalizowanie zmian w tkance mózgowej, które mogą być przyczyną występowania napadów.



Leczenie padaczki.



Najważniejszą rolę w terapii padaczki zajmuje obecnie leczenie farmakologiczne.
Leczenie zwykle zaczyna się od podawania jednego leku, którego dawkę zwiększa się stopniowo aż do ustąpienia napadów. Ta metoda zwana monoterapia jest skuteczna u około 60% pacjentów. U reszty stosuje się połączenia dwu lub więcej leków, czyli politerapię. Oprócz leczenia farmakologicznego chorzy powinni unikać czynników wyzwalających napady. Do najczęstszych należą nadużywanie alkoholu, nadmierne zmęczenie, brak snu.



Leczenie padaczki jest długotrwałe może trwać wiele miesięcy i lat. Nie wolno zaprzestać nagle przyjmowania leków, ponieważ może to doprowadzić do groźnego napadu drgawek. Jeśli napady padaczkowe nie występują przez co najmniej 3 lata lekarz może zadecydować o stopniowym, kontrolowanym odstawieniu leków.



W dziedzinie leczenia napadów padaczkowych w ciągu ostatnich lat nastąpił znaczący postęp. Opracowano wiele nowych leków, które są bardziej skuteczne, lepiej tolerowane, łatwiejsze w stosowaniu i przyczyniają się do poprawy jakości życia chorych na padaczkę.



Leczenie chirurgiczne możliwe jest jedynie w sytuacji gdy uda się znaleźć miejsce, z którego napad padaczkowy się rozpoczyna (tzw. ognisko padaczkowe). Usunięcie tego ogniska może spowodować ustąpienie objawów. Jednak pomimo ogromnego postępu jest ono bardzo skomplikowanym zabiegiem związanym z dużym ryzykiem powikłań, więc zarezerwowane do wyjątkowych sytuacji.



Jak żyć z chorobą?



Większość osób chorych może obecnie prowadzić normalne życie. Życie z padaczką wymaga pozytywnego nastawienia do swojej choroby, wsparcia od otoczenia, dobrej opieki medycznej. Padaczka nie musi być przeszkodą w osiągnięciu sukcesu, możliwie jest normalne, szczęśliwe i pełne życie.



Pewnemu ograniczeniu podlega uprawianie sportu,. Nie wskazane są sporty, gdzie istnieje możliwość urazu głowy, związane z przebywaniem na wysokości, niektóre sporty wodne. Istnieją nawet doniesienia, że aktywność fizyczna przeciwdziała napadom.



Podobnie pracę zawodową należy dostosować do rodzaju padaczki oraz możliwości chorego.
Najważniejsze jest stwierdzenie, że wielu chorych może pracować zawodowo i osiągać sukcesy.



Padaczka i macierzyństwo.



Padaczka nie jest przeciwwskazaniem do posiadania dzieci. Ryzyko posiadania dziecka chorego na padaczkę, gdy jedno z rodziców choruje na tę chorobę jest niewielkie.
Ponad 90% kobiet chorych na padaczkę rodzi zdrowe dzieci. Kobieta w ciąży chorująca na padaczkę wymaga natomiast stałej specjalistycznej opieki lekarskiej rozpoczętej jeszcze najlepiej jeszcze przed poczęciem.



Pierwsza pomoc



Jak można pomóc choremu na padaczkę, który ma napad? Przypomnijmy zasadę głoszoną przez Hipokratesa \"primum non nocere\", po pierwsze nie szkodzić. Należy zachować spokój. Wystarczy zabezpieczyć chorego przed urazami poprzez ułożenie go na boku i podtrzymanie głowy. Nie powinno się natomiast krępować ruchów na siłę, ani wkładać twardych przedmiotów do ust. Powino się pozostać z chorym dopóki nie dojdzie do siebie lub jeśli zajdzie taka potrzeba, w razie przedłużania się napadu ponad 10 minut, do przybycia fachowej pomocy.



Najważniejszym jest jednak zrozumienie właściwej istoty choroby i walka z przesądami i niewiedzą na temat padaczki. Choroby twórców, przywódców, świętych ale też tysięcy normalnych ludzi na całym świecie, którzy mają prawo do wyjścia z cienia i szczęśliwego życia.



Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na temat programu edukacyjnego dla chorych na padaczkę Pacjent Plus napisz e-mail na adres: padaczka@mediclub.pl



MediCentrum Zdrowie http://zdrowie.medicentrum.pl